دیده بان میانکاله

این روزها زمان جفت گیری وزغهای جنگلیه .٢٠روزی طول میکشه .وزغهای ارتفاعات عباس آباد جفت جفت در تلاش هستند تا وظیفه ای که طبیعت بعهدشون گذاشته عمل کنند (بقا نسل)اما ساخت و ساز جاده و دیوار و..... مانعی هستند برای این مهم .تعداد اندکی که جاده و دیوار رو رد میکنند متاسفانه بعلت هوشیاری کمی که در این ایام خاص دارند توسط ماشینهای که در حال عبور هستند عمدی و سهوی در زیر چرخهای له میشوند .دیروز به اتفاق دوستانی که میزبانشان بودم از گروه دیده بان کوهستان و کوهنوردان دوستان محیط زیست بیش از ١۵٠ جفت از این وزغ ها را گرفته و برای جلوگیری از وقوع هر اتفاقی به محل تخمگذاریشان(دریاچه) انتقال دادیم .امیدوارم همشهریان و طبیعت دوستان عزیز بهشهری که این روزها از عباس آباد بهشهر بازدید میکنند توجهی ویژه را به این مسئله داشته باشند ودر صورت مشاهده آنها را کمک کنند تا بسلامت به مقصدشان برسند.

1- گفتنش راحت نیست اما امروز هفتاد و چهارمین گفت و گوی داغ سبز و آخرین آن اجرا و پخش شد. ما هم در آخرین دقایق پیش از شروع برنامه متوجه این موضوع شدیم و البته برای ما هم بهت آور بود. یک سال و نیم هر پنجشنبه، استودیوی شماره 3 ساختمان پخش شیشه ای پاتوق فعالان و کارشناسان محیط زیست به همراه من و مهندس محمد درویش عزیز بود و من این پنجشنبه ها را هرگز فراموش نخواهم کرد.  با این وجود مسلما در ادامه ی راه به گونه ای خواهیم رفت که افسوس گذشته را نخوریم.
2- بهار سال گذشته هنگامی که به همراه علیرضا مبینی به دفتر آقای مهندس صحراگرد، مدیر سابق رادیو ایران صدا رفتیم به او گفتم می خواهم برنامه ای بسازم که از این به بعد ایران صدا را به برنامه ی محیط زیستی اش بشناسند. علیرغم پیشرو بودن آقای صحراگرد و علاقه و اهتمامش به کارهای نو - که راه اندازی رادیو اینترنتی ایران صدا از مصادیق آن است- مطمئنم آن روز این حرفم را باور نکرد- این را از لبخندش متوجه شدم. با این وجود کار به جایی رسید که هنوز دوماه از شروع برنامه نگذشته بود که سیل نظرات از جایگاههای مختلف در مورد گفت و گوی داغ سبز به آقای صحراگرد و دیگران رسید تا جایی که صاحب محترم شرکت بهارسامانه - ساپورتر فنی ایران صدا- به ایشان گفت من پنجشنبه ها می روم کنار سرور اصلی می نشینم تا برنامه ی محیط زیستی تان را با سرعت بالا تماشا کنم و بشنوم.
3- محمد درویش دوست و معلم من است و بسیار دوستش دارم. وقتی به پیشنهاد علیرضا با او تماس گرفتم و به تحریریه ایران صدا آمد خودش فکر نمی کرد که این برنامه ادامه پیدا کند،‌هم اینکه در همان زمان یک برنامه ی محیط زیستی با کلی تبلیغات در رادیو ایران شروع به کار کرده بود و بعد از دو قسمت به ناگهان و بدون اینکه حتی به کارشناسانش اعلام کند  تمام شده بود. به همین خاطر بود که درویش زیاد روی گفت و گوی داغ سبز حساب نمی کرد. اما دست مریزادِ بلندی به او و شرفش باید گفت که علیرغم همه ی سختی ها و بی مهری ها و بدحسابی های اداری مرسوم، وقتی جدیت ما را دید مردانه پای برنامه ایستاد و یکی از بزرگترین علت داشتن مخاطبان گسترده،‌ وجود اوست. ایها الناس بدانید و آگاه باشید که آقای درویش برای این برنامه تقریبا هیچ پولی نگرفت.
4- ایده ی نگارنده در شروع این برنامه،‌ نه نهیب به مسئولان ذیربط در حوزه ی محیط زیست - که در ایران محلی از اعراب ندارد- که صرفا خلق ایده در اذهان مخاطبان بود. این خلق ایده از راهی دیگر هم امکان پذیر شد: آشتی فعالان محیط زیست با رسانه ی ملی. در رسانه های دنیا رسم بر این است که شماره تلفن کارشناسانی که در برنامه ها مورد استفاده قرار می گیرند معمولا دست به دست می چرخند و اگر کارشناسی در برنامه ای حضور پیدا کند احتمالا در برنامه های دیگر هم از او استفاده خواهد شد. یکی از اهداف من در گفت و گوی داغ سبز،‌"به صحنه آوردن کارشناسان و فعالان خاموش و مظلوم محیط زیست" بود و باز کردن جا و پایشان در رسانه. تا وسعت بیشتری از آگاهی بخشی را پیش رو داشته باشیم. امیدوارم در این زمینه موفق شده باشم.
5- از همان ابتدا هم انتظار شق القمر نداشتم. با وضعیت سرعت و نفوذ اینترنت در ایران بیش از این هم نمی شد انتظار داشت با این وجود در ابتدای کار با شروع برنامه به دلیل وجود مخاطبان،‌دو مرتبه سایت ایران صدا داون شد! و مجبور شدند در پهنای باند شبکه تغییراتی اعمال کنند.
6- می دانم که اینها هیچکدام هیچ چیز نیست. گفت و گوهای داغ سبز زیادی انجام شد اما همچنان زاگرس در خطر است،‌ تالابها هر روز آلوده تر و خشک تر می شوند و پریشان - که زمانی نگاهبان پریشان سرزمین ایران گفته بودمش- دست به خودسوزی می زند. آلودگی هوا نفسمان را بریده و وضعیت دریاهایمان هر روز خطرناکتر از روز قبل می شود. مدیریت منابع آبی از کار افتاده و پوسیده است و روز به روز به بحران دهشت بار کم آبی و بی آبی نزدیک می شویم. در حال دریاچه ی ارومیه بهبودیی مشاهده نمی شود و آب زاینده رود همچنان برای صنایعی چون لاستیک سازی به هدر می رود و زاینده رود،‌ قلب اصفهان،  خشک است. هنوز نتوانسته ایم از حق قانونی و طبیعیمان از هیرمند بهره ای ببریم و هامون خشک است و ساکنین کشاورز و گاودار زابل،‌ ورشکسته. ساکنین پایین دست رودخانه ها به شهرها مهاجرت کرده اند و کارگری می کنند و جز خدا کسی به فکرشان نیست.  هنوز خوزستان آلوده ترین منطقه ی جهان است و انگار خاک توی چشم خورشید "سرزمین خورشید" پاشیده اند. زمین ها یک به یک در این سرزمین فرونشست می کنند:‌از شمال پر آب تا دشتهای رفسنجان. و این یکی از همه خطرناکتر است چراکه دیگر قابل بازگشت نیست...
همه ی اینها و بسیار بیشتر از اینها اتفاق می افتد و ما جز گفتن و گفتن و گفتن تا پایان عمر چه می توانیم کرد؟

7-

ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم می رسیم و آنگاه خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد

امیدوارم گفتن های ما پیش از آنکه تمام کننده ی حجت بر مسئولان این فجایع و قضاوت بر تباهی اجسادمان شود،‌ گشاینده ی دریچه هایی باشد برای سیل آگاهی عمومی و اراده ی جمعی بر حفاظت از زمینِ مادر. متشکرم از تمامی کسانی که مرا در این راه یاری کردند. محمد درویش، علیرضا مبینی، مهدی کاروند، علی جعفری،‌ مژگان اصغری،حیدر صفدری، سهراب ستایش منش،‌مازیار دشتبان و بقیه ی دوستان ایران صدا. و متشکرم از شنوندگان و بییندگان دلسوز ومهربان برنامه که انرژی آنها مرا در این راه پیش برد. گفت و گوی داغ سبز تمام شد اما گفت و گوهای داغ و سبز ما - چه در کوچه و بازار و خانواده،‌ چه در فضای مجازی و چه پشت میکروفون رسانه ها-  ادامه خواهد داشت. به حرمت جنگلهای شمال و بلوطهای زاگرس،‌ به حرمت آبها و پرندگان و پلنگهای میهن،‌ به حرمت خون کسانی که در دفاع از زندگی بر زمین ریخته شد و به حرمت قلب کسانی که در این راه دق کردند هر روز صبح یک دقیقه سکوت کنیم.

حر منصوری (دیده بان میانکاله)

و امروز ما بعنوان عضوی از خانواده بزرگ دوستداران طبیعت این مرز و بوم وظیفه داریم  تلاش کرده تا از اتمام برنامه از طریق اطلاع رسانی و پیگیری جلوگیری کرده تا مقداری از  زحمات این دوستان مخصوصا احمد پازوکی عزیز و استاد محمد درویش را پاسخ بگوییم . لطفا همه اطلاع رسانی کرده و در وبلاگها و گروهای مختلف شیر کنید .

http://www.aparat.com/v/8bb4900cd9847a4815820a08a496ee26108791  لینک فیلم

میانکاله هستم .یک ساعتی میشه اومدم .همه چیز آرومه و فلامینگوهای که دارم میبینم سرحال هستند. جای همه دوستان عزیزم خالیه.

طی تماس تلفنی که با دوست قدیمی و معاون و مدیر روابط عمومی محیط زیست مازندران داشتم ایشان مشکل وارد شدن به میانکاله من رو حل کردند و جمعه دوباره به میانکاله زیبای خودم باز خواهم گشت .

دوست دارم به این دوست قدیمی که هنوز برای طرفداران محیط زیست احترام قائل هستند  sms بدین و بابت محبتشون تشکر کنید . 09113538125

 باز جوو گیر شدم

سه شهروند تهرانی - اسماعیل کهرم، عباس محمدی و محمّد درویش - تصمیم گرفتند تا نامه‌ای به خدا بنویسند و رونوشتش را بفرستند به درگاه هر آدمی که در این ملک مسئولیت دارد.  همه‌ی حرف آنها یک زنهار ساده اما حیاتی  است؛ این که تهرانی‌ها می‌ترسند دیگر نفس بکشند! آیا فریادرسی هست؟    به: هر آن کس که مسوولیت دارد    از: چند شهروند ساده    موضوع: می‌خواهیم نفس بکشیم!    خانم ها و آقایان مسوول!    ما، از سوی میلیون ها شهروندی که در چنبره ی گرفتاری های روزافزون زندگی، فرصت چاره اندیشی و حتی اعتراض به آلودگی دهشت انگیز هوا، این آنی ترین نیاز هر موجود زنده، را ندارند، اعلام می کنیم که: می ترسیم نفس بکشیم! هوای پایتخت کشور و چندین شهر بزرگ دیگر ایران، نه چند درصد بلکه چندین برابر بیش از حد مجاز آلوده است.    آیا شما که تکلیف قانونی تأمین «خدمات بهداشتی و درمانی و مراقبت های پزشکی» همگان را بر عهده دارید (اصل بیست و نهم قانون اساسی)، شما که مسوولیت «پیشگیری و ممانعت از هر نوع آلودگی و هر اقدام مخربی که موجب بر هم خوردن تعادل و تناسب محیط زیست شود» را دارید (ماده ی 1 قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست)؛ شما که مسوول اعمال ممنوعیت «هر عملی که موجبات آلودگی هوا را فراهم نماید» هستید (ماده ی 2 قانون نحوه ی جلوگیری از آلودگی هوا)؛ شما که موظف به اعمال محدودیت برای وسایل نقلیه ی موتوری در شهرهای آلوده هستید (ماده ی 2 آیین نامه ی اجرایی تبصره ی ماده ی 6 قانون جلوگیری از آلودگی هوا)؛ شما که وظیفه ی کاستن از آلودگی هوای تهران، کاستن از تردد خودروها، روان ساختن ترافیک تهران، تأمین بنزین و نفت گاز استاندارد، نظارت بر تولید خودروهای استاندارد، و آگاه کردن و جلب مشارکت مردم در موضوع کاهش آلودگی هوای تهران را داشته اید (مصوبه ی 1379 هیات وزیران راجع به کاهش آلودگی هوای تهران)؛ شما که باید تا چهارده سال دیگر، جمهوری اسلامی ایران را به جامعه ای برخوردار از «سلامت، رفاه، محیط زیست مطلوب، و الهام بخش جهان اسلام» بدل سازید (سند چشم انداز 1404)؛ و شما که خود و عزیزان تان در این فضا تنفس می کنید؛ آیا وظیفه هایی را که بر عهده داشته اید، به تمام و کمال یا حتی در حد امکان، به انجام رسانده اید؟!    نیازی به ارایه ی آمار و مستندات در خصوص جنایتی که بر اثر آلودگی هوا در حق میلیون ها نفر می شود، نیست؛ تمامی رسانه های دولتی و غیر دولتی، و بسیاری از مقام های رسمی و کارشناسان مستقل، بارها و بارها از کشته شدن چند هزار نفر در هر سال بر اثر آلودگی هوا، ابتلای ده ها هزار نفر به بیماری های قلبی و عروقی و تنفسی، رسیدن میانگین عمر در تهران به حدود 48 سال، کوتاه شدن قد کودکان و نوجوانان، کاهش ضریب هوشی شهروندان و به ویژه نونهالان، و افزایش اختلال‌های روانی که ناشی از سموم کشنده‌ای است که هر لحظه تنفس می کنیم، گفته‌اند.    ما با کمال احترام، از شما که قدرت وضع قانون و تصویب مقررات را دارید؛ از شما که وظیفه ی اجرای قوانین را دارید؛ و از شما که امکان مجازات متخلفان و وظیفه ی رسیدگی به دادخواهی مردم را دارید، درخواست داریم که بلافاصله و بی هیچ ملاحظه و عذری، به وظیفه ای که قانون و اخلاق و عرف و معاهدات جهانی بر عهده تان گذاشته است، عمل و برای رفع آلودگی هوای شهر تهران و دیگر شهرهای بزرگ که سبب مرگ ده‌ها هزار نفر شده و موجب وهن کشور است، اقدام کنید.                                                      

با تجدید احترام؛ اسماعیل کهرم ، عباس محمّدی و محمّد درویش 18 دی ماه 1390    گیرندگان: - جناب آقای علی لاریجانی، رییس محترم مجلس شورای اسلامی - جناب آقای صادق لاریجانی، رییس محترم قوه ی قضاییه - جناب آقای احمدی نژاد، ریاست محترم جمهور - جناب آقای محسنی اژه ای، دادستان محترم کل کشور - جناب آقای محمدی زاده، رییس محترم سازمان حفاظت محیط زیست - جناب آقای پور محمدی، رییس سازمان بازرسی کل کشور - سرکار خانم مرضیه وحید دستجردی، وزیر محترم بهداشت - جناب آقای چمران، رییس محترم شورای اسلامی شهر تهران - سرکار خانم ابتکار، رییس محترم کمیته ی محیط زیست شورای شهر تهران - جناب آقای قالیباف، شهردار محترم تهران - رسانه های همگانی برچسب‌ها: آلودگی هوا, اسماعیل کهرم, عباس محمدی, محمد درویش, تهران